Aralık ayı… Ülkenin ekonomik ve toplumsal olarak en kırılgan dönemlerinden biri. Yapılan araştırmaların ortaya koyduğu tablo, milyonlarca insanın en büyük kaygısının ekonomi, işsizlik ve enflasyon olduğunu gösteriyor. Hayat pahalılığı, hukuksal adaletsizlikler, barınma krizi, toplumsal güvensizlik… Bunların her biri yalnızca istatistik değil; evlerde, işyerlerinde, sokaklarda yaşanan gerçekler.
Bu acı tabloyu anlamak için ülkenin herhangi bir kentinde dolaşmanıza gerek yok. Çünkü yaşananların en keskin, en görünür, en çarpıcı hâli Bodrum’da karşımıza çıkıyor. Türkiye’nin yaşadığı ekonomik krizin laboratuvarıdır Bodrum. Vitrinleri parlak, arka mutfağı karanlık, yaşamı pahalı bir sahnedir artık burası.
Bugün bu kentte yalnızca turizm işçisi değil; doktor, öğretmen, memur, tekniker, mağaza çalışanı, AVM işçisi, güvenlik görevlisi… Hepsi aynı cümleyi kuruyor:
“Bodrum’da yaşamamız artık mümkün değil.”
Bir sağlık çalışanı düşünün… Hastanede gece gündüz nöbet tutuyor ama Bodrum merkezinde bir daire kiralayamıyor.
Bir öğretmen düşünün… Yeni atanmış, idealist, hazır; fakat daha maaşını almadan barınamadığı için ilçeden tayin istiyor.
Bir devlet memuru düşünün… Sabah işe gelmek için 50–60 kilometre yol yapmak zorunda kalıyor çünkü Bodrum’da ev bulmak hayal olmuş.
Bir AVM çalışanı düşünün… Aldığı maaş ev kirasının yarısına bile yetmiyor.
Bodrum artık çalışanın değil, yalnızca servet sahiplerinin yaşayabildiği bir kent hâline getiriliyor. Ülkenin yaşadığı ekonomik kriz burada sadece bir sıkıntı olarak değil; doğrudan bir yaşam hakkı sorunu olarak karşılık buluyor.
Bir kenti ayakta tutan şey yalnızca oteller, tekneler, villalar değildir.
Bir kenti ayakta tutan doktorudur, öğretmenidir, memurudur, esnafıdır, işçisidir.
Eğer onlar bu kentte barınamıyorsa o kent sürdürülebilir değil, sağlıklı değil, geleceği olan bir kent hiç değildir.
Bugün Bodrum’da yaşanan tam olarak budur.
Ekonomik kriz derinleştikçe Bodrum’un sosyal dokusu parçalanıyor.
Barınma krizi öyle bir noktaya geldi ki artık orta gelirli değil, devletin omurgasını oluşturan kamu çalışanları bile Bodrum’da yaşamayı tercih etmiyor.
Bodrum, Türkiye’nin ekonomik adaletsizliğinin en görünür aynası hâline gelmiş durumda.
Bir ülkede ekonomi çökerse ilk Bodrum etkilenir.
Bir ülkede toplumsal adaletsizlik büyürse en hızlı Bodrum’da hissedilir.
Bir ülkede gelecek kaygısı yükselirse Bodrum’un sokaklarına, minibüs duraklarına, market kuyruklarına bakmak yeterlidir.
***
Kısacası…
Aralık ayının ortaya koyduğu ağır tablo bize yalnızca ekonomik bir krizi değil; ülkenin geleceğine dair derin bir toplumsal çöküş sinyalini gösteriyor. Bu çöküşün Bodrum’da en sert şekilde hissediliyor olması ise rastlantı değil; çünkü Bodrum, Türkiye’nin hem vitrini hem de röntgen filmidir.
Ve bugün o filmde görünen şey şudur:
Bu ülkede çalışan, üreten, emek veren milyonlar; artık Bodrum’da değil, ülkenin kendi gerçekliğinde bile yaşam mücadelesi veriyor.
Bodrum’un yükselen bu sessiz çığlığı, aslında Türkiye’nin çığlığıdır.
Bir kentte emek barınamıyorsa ülkenin geleceği de barınamaz.
