Aziz İhsan Aktaş davasında mahkeme, Aktaş’ın “örgüt kurma ve yönetme”, diğer sanıkların ise “örgüt üyeliği” suçlarından beraatine karar verdi. Buna karşılık bazı belediye başkanları rüşvet, ihaleye fesat karıştırma ve suç gelirlerini aklama suçlarından ağır cezalara mahkûm edildi.
Hukuken örgüt suçundan beraat edilmesi, rüşvet ve ihale suçlarının da kendiliğinden ortadan kalkması anlamına gelmez. Kişiler örgüt oluşturmadan da birlikte suç işleyebilir. Ancak asıl soru şudur:
Madem ortada örgüt yoktu; soruşturma neden başından itibaren “suç örgütü” iddiasıyla yürütüldü? İnsanlar neden bu suçlamayla tutuklandı, geniş arama, dinleme ve malvarlığı tedbirlerine maruz bırakıldı?
Daha önemlisi, örgütün lideri olduğu ileri sürülen Aziz İhsan Aktaş, tutuklandıktan ve ilk ifadelerini değiştirdikten sonra konuşmuş; rüşvet suçları bakımından etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanarak ceza almamış, yalnızca bir ihaleye fesat karıştırma eyleminden 2 yıl 8 ay 15 gün hapis cezası almıştır. Buna karşılık onun suçladığı kişiler çok ağır cezalara mahkûm edilmiştir.
Etkin pişmanlık beraat değildir. Mahkeme, suçun işlendiğini kabul etmekte; ancak kanundaki özel şartlar nedeniyle ceza vermemektedir. Fakat TCK 254’e göre rüşvet veren kişinin cezasızlıktan yararlanabilmesi için, somut rüşvet olayını resmî makamlar öğrenmeden önce kendiliğinden açıklaması gerekir.
Bu nedenle mahkeme şu sorulara cevap vermek zorundadır:
Aktaş’ın açıkladığı rüşvet olayları daha önce biliniyor muydu? Aktaş’ın beyanlarını doğrulayan banka kaydı, para hareketi, mesaj, kamera görüntüsü veya başka bağımsız deliller var mıydı? Aktaş’ın örgüt anlatımı kabul edilmezken, aynı anlatım diğer sanıklara ağır ceza verilmesinde nasıl belirleyici olabildi?
Bu karar İBB davasındaki örgüt suçlamasını kendiliğinden ortadan kaldırmaz; çünkü hukuken iki ayrı dosyadan söz ediyoruz. Ancak Aktaş’ın ifadeleri İBB iddianamesinde de önemli bir dayanak olarak kullanılmışsa, verilen örgüt beraati o dosya bakımından ciddi sonuç doğurur.
İBB mahkemesi artık Aktaş’ın sözlerini tartışılmaz gerçek olarak kabul edemez. Ekrem İmamoğlu ve diğer sanıklar yönünden örgüt iddiası; Aktaş’ın beyanlarından bağımsız olarak hiyerarşi, süreklilik, emir-talimat ilişkisi ve somut maddi delillerle kanıtlanmalıdır.
Hukukta suçlamanın büyüklüğü değil, delilin gücü esastır. Bir kişiye cezasızlık sağlanıp onun sözleriyle başkalarına onlarca yıl ceza veriliyorsa, mahkeme bunun hukuki ve vicdani gerekçesini topluma açıklamak zorundadır.
Aksi hâlde tartışılan yalnızca bir mahkeme kararı değil; yargının eşitliği, tarafsızlığı ve adalete duyulan güven olacaktır.
