Kazanan Başkan Oldu, Peki Demokrasi?

Kentler onları yönetenlerin değil, kendini o kente ait hissedenlerin omuzlarında yükselir.

Dün gerçekleştirilen Bodrum Kent Konseyi seçimleri, ne yazık ki sadece üç adayın yarıştığı demokratik bir süreç olarak hafızalara geçmedi. Seçim sürecine damga vuran asıl unsur; siyasi otoritelerin, kentin yönetim mekanizmalarında bulunan bazı isimlerin ve görünmez vesayet ilişkilerinin delegelerin iradesi üzerindeki etkisi oldu.

Burası sıradan bir kent değildir.

Burası Halikarnas’tır…

Mavi sürgünün içinden bir uygarlık hikâyesi çıkaran Halikarnas Balıkçısı’nın, “Merhaba” diyerek insanı, doğayı ve özgürlüğü selamladığı kenttir.

Burası Zeki Müren’in “Şimdi Uzaklardasın” diye hüzün bıraktığı, “Elbet Bir Gün Buluşacağız” diye umut aşıladığı Bodrum’dur.

İşte tam da bu yüzden bugün şu soruyu sormak gerekiyor:

Seçim boyunca sıkça duyduğumuz “ortak akıl”, gerçekten ortak mıydı?

Yoksa bazı çevrelerin önceden belirlediği tercihlerin, demokrasi süsü verilmiş bir yansıması mıydı?

Dün sandık başında yaşananlar, aslında uzun süredir herkesin bildiği ama pek az kişinin yüksek sesle dile getirdiği bir gerçeği görünür kıldı. Bodrum’da insanlar konuşmuyor sanılıyordu. Oysa dün anlaşıldı ki konuşmayanlar suskun değilmiş; yalnızca doğru zamanı bekliyormuş.

Belki bugün bazıları sonucu zafer olarak görecek. Ancak gerçek zafer; seçim kazanmak değil, kimsenin sonucu tartışmadığı bir güven ortamı yaratabilmektir.

Son olarak;

“Elbet bir gün buluşacağız…”

Evet, elbet bir gün buluşacağız.

Özgür iradede…

Şeffaf yönetimde…

Gerçek katılımda…

Ve Bodrum’un tarihine yakışan demokratik anlayışta…

Selam olsun…

Halikarnas’ın asi rüzgârlarına…