YAN MASA

Bodrum’a her sene gelip giderdik; sonunda toptan taşındık. Geldiğimizin ilk yılı, bir akşam merkezde dolaşıyoruz. Bildiğimiz bir mekâna geldik; müzik henüz başlamamış, kimse de yok.

İçkimizi aldık, ayaktayız. Sohbet hâlindeyken uzaktan bir çift, ellerinde bardaklarıyla bize doğru yürüyor. Erkek olan, kadehini bizim masaya koydu ve “Çok kalmayacağız.” dedi.

Bu arada bir sürü boş masa var; onlara gitmediler, direkt bizim masadalar. Eşim şöyle adama doğru bir baktı. Biz o arada iki hanım, sohbete başlamıştık bile.

Başka bir mekâna gidiyorlarmış. Bayağı sohbet ettik, telefonlar alındı. Ertesi akşam bizi evlerine davet ettiler.

Ondan sonra biz onları evimizde ağırladık. Ve böylece seneler sürecek bir dostluğun temeli atılmış oldu. Bu ne hız dediniz mi? Biz dedik.

Çeşitli mekânlarda benzer karşılaşmalar, tanışmalar, sohbetler hep oluyor. “Nereden tanışıyorsunuz?” diye soranlara, “Yan masa yaptık.” diyoruz.

Tabii ki hepsi aynı samimiyette olmuyor.

Benim için tesadüfle olan karşılaşmaların ilginç tarafı, değişik hayat hikâyeleri.

Bir Yan Masa Hikâyesi:

İstanbullu, modern , ileri görüşlü bir ailenin , iki erkek çocuğu var. Eğitim hayatlarından sonra babalarının şirketinde çalışmaya başlıyorlar. İyi bir çevreleri, kız arkadaşları var.

Çocuklardan büyüğü, modern ve eğitimli bir kız ile evleniyor. Bir çocukları oluyor.

Zaman içinde çocuklar ve şirkette çalışanlar değişmeye başlıyor.

Çalışanlardan yabancı dili olan biri, Bosna’da askere gidiyor . Şalvar ve cüppeli dönüyor. Aile çok şaşırıyor.

Şirkette, kendi çocuklarının da içinde olduğu 10 kişilik bir grup mescit istiyor.

Evli olan, “Suriye’ye gideceğim.” deyince eşi ayrılmak istiyor ve boşanıyorlar. Çocuk anne ile kalıyor.

Diğer çocuk, “Kur’an öğreneceğim.” diyor ve kursa gidiyor.

İki kardeş, Suriye’ye ve Afganistan’a gidip gelmeye başlıyorlar.

Aile üzgün, şaşkın. Olanlara, gidişata mani olamıyorlar.

Her ikisi de Afganistanlı kızlarla evleniyor. Çocukları oluyor. İstanbul’da farklı bir bölgede, farklı bir sitede yaşamaya başlıyorlar. Ailelerinden uzaklaşıyorlar.

Bir gün aile, ilk defa çocuklarını ve torunlarını görmeye, ziyarete gidiyor.

Genel görüntü üzücü; çünkü torunlar kız, 4–5 yaşlarındalar ve onların da üzerinde burka var.

*Burka; Bazı Müslüman kadınların giydiği, vücudu ve yüzü tamamen örten bir tür dış giysi.

Büyük oğulları annesine yaklaşıyor, kulağına yavaşça:

“Babasını salondan çıkarmasını çünkü karısının başını açmak istediğini” söylüyor.

Ve bu, ailelerin son görüşmesi oluyor.