Bugün Türkiye’nin yalnızca bir iktidar değişikliğine değil, köklü bir paradigma değişimine ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Çünkü paradigma değişimi; kişilerden çok yönetim anlayışının, siyaset kültürünün ve devlet-toplum ilişkisinin dönüşmesini ifade eder. Yani mesele sadece kimin yönettiği değil, nasıl yönettiğidir.
Bu çerçevede, Özgür Özel’in temsil ettiği siyasi hareketin yalnızca yeni bir liderlik değil, aynı zamanda yeni bir yönetim anlayışı ortaya koyma potansiyeli taşıdığı kanaatindeyim. Bu hareketin toplumsal karşılığı büyüdükçe, Türkiye’de siyasal ve ekonomik düzlemde bir “değerler değişimi”nin, hatta bir paradigma değişiminin kapısını aralayabileceğini görmek gerekir. Çünkü ekonomi de siyaset de en nihayetinde güven üzerine kurulur; güvenin yeniden inşası ise her şeyin başlangıcıdır.
Eğer bu anlayış kurumsallaşırsa, Türkiye’de şu başlıklarda önemli bir dönüşüm yaşanabilir:
– Hukukun üstünlüğünün yeniden temel ilke haline gelmesi.
– Kuvvetler ayrılığının güçlendirilmesi.
– Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi yerine güçlendirilmiş parlamenter sisteme geçiş.
– Bağımsız ve tarafsız yargının yeniden tesis edilmesi.
– Liyakat esaslı kamu yönetiminin benimsenmesi.
– Şeffaf, hesap verebilir ve denetlenebilir bir devlet yapısının güçlendirilmesi.
– Parti içi demokrasinin ve katılımcı siyasetin yaygınlaşması.
– Yerel yönetimlerin yetki ve kaynaklarının artırılması.
– Düşünce ve ifade özgürlüğünün genişletilmesi.
– Basın özgürlüğünün güvence altına alınması.
– Ekonomide üretim, teknoloji ve verimlilik odaklı bir kalkınma anlayışının öne çıkması.
– Eğitimde bilimsel, çağdaş ve fırsat eşitliğini esas alan bir yaklaşımın benimsenmesi.
– Toplumsal kutuplaşma yerine uzlaşma ve diyalog kültürünün güçlenmesi.
– Devlet yönetiminde kuralların kişilerin önüne geçtiği kurumsal bir anlayışın yerleşmesi.
Bana göre gerçek değişim yalnızca iktidarın el değiştirmesi değildir. Asıl değişim, yönetim zihniyetinin ve siyaset kültürünün dönüşmesidir. Eğer bu dönüşüm gerçekleşirse, bu sadece bir hükümet değişikliği değil, Türkiye’nin demokrasi, hukuk ve kurumsallaşma anlayışında yeni bir paradigma olarak tarihte yerini alabilir.
