“Bu kadar konuyu nereden buluyorsun?”
“Bu yazıları nasıl yazıyorsun?”
Galiba bana en çok sorulan iki soru bunlar.
Hiç planlı, programlı değil.
Aslında ben konu aramıyorum. Konular gelip beni buluyor.
Bazen hoop gözüme bir şey takılıyor, onu yazıyorum. (Evdeki Amfora)
Kimi zaman gece yatağa uzandığımda, kimi zaman yolda yürürken ve aklımda yazı yazma konusu yokken, şak geliyor bir konu, neden geldi, nasıl geldi belli değil.
Telefona kısa notlar almaya başlıyorum.
Mesela aklıma bir konu geliyor, yazı konusu olarak düşüneceğim bir şey değil ama hep aklımda.
Bir ses “Yaz, hadi yaz” deyip duruyor. “Allah Allah…” diyorum ne saçma! Ama sonra oturup yazıyorum. (Köpek Balıkları)
Bazen sosyal ortamda bir hayat hikayesi dinliyorum. Bunu yazabilir miyim diye izin alıp, yazıyorum. (Yan Masa)
Galiba beynimde, bilinçaltımda, yazı yazmak ile ilgili bir bölüm var, hep açık, her an bir şeyler eklemeye müsait.
Nadir olarak “Bu hafta ne yazacağım?” diye düşünüyorum.
Yazılarımın çoğu yaşadıklarımla ilgili.
Yazarken bazen, bir telefon çalar, biri seslenir, kahve taşar ve aklımda ki o cümle bir daha geri gelmez.
Ayrıca…yazıyı bitirdikten sonra aynı gün, belirsiz aralarla tekrar tekrar okurum.
Her okuduğumda bir şey düzeltip, değiştirebilirim. Birkaç saat sonra veya ertesi gün yine okurum.
Bazen girişi değiştiririm, bazen sonunu.
Bazen de başlığı.
Boşuna dememişler, “İnsanın en büyük rakibi, kendisi.”
Galiba yazmak biraz marangozluğa benziyor. :))
Masayı teslim ettikten sonra bile gözünüz eğri duran ayağı arıyor.
Nasıl yazdığımı en çok annem merak ediyor.
“Çok şaşırıyorum, nereden buluyorsun bu kadar konuyu, komikliği?”
“Anneciğim, belki de dünyanın en komik ve absürt kitabını yazdın.” (Mars’ta). “ Ben başka kime çekmiş olabilirim acaba?”
Belki de yazma merakımın cevabı tam olarak bu.
Ama bütün bu telaşın sonunda güzel bir şey oluyor.
Okur yazıyı okuyup gülümsüyorsa…
Bir anlığına da olsa kendi hayatından bir parça buluyorsa…
Demek ki bunca kahve, silinen cümle, değişen başlık ve kaçan ilham boşa gitmemiş.
Yazı dediğimiz şey, aslında mükemmel cümleleri bulmak değil…
Hayatın içindeki küçük ayrıntıları fark edip, onları okurla aynı masada sohbet eder gibi paylaşabilmek.
Gerisi;
Biraz kelimelerin marifeti…
Biraz da soğumuş kahvelerin…
