Karınca Hava Yolları

Her insanın hayatında beklemediği misafirler vardır.

Ama insandırlar…

Bize uçan karıncalar geldi.

Normal karıncayla aramızda bir anlaşma vardı aslında. O bahçede gezer, biz evde. Kimse kimsenin yaşam alanına karışmazdı.

Fakat bir sabah bir baktık ki iki ayrı oda da uçan karıncalar dolaşıyor.

İlk başta birkaç taneydi.

“Yolu şaşırmıştır” dedik.

Sonra beş on tane oldu.

“Arkadaşlarını arıyordur” dedik.

Ertesi sabah oldu, sayılamaz hale gelince bunun bir ziyaret değil, toplu taşınma operasyonu olduğunu anladık.

İşin en ilginç yanı, nereden girdiklerini bulamıyoruz.

Pencere kapalı.

Kapı kapalı.

Sineklik sağlam.

Ama karıncalar içeride.

Sanki evin tapusunu üzerlerine almışlar.

İnsan ister istemez şüpheleniyor:

“Acaba bu evin içinde gizli bir havaalanı mı var?”

Bir tanesi lambanın üzerinde tur atıyor.

Diğeri televizyonun üstüne konmuş.

Bir başkası mutfakta keşif uçuşunda. Sanki toplantı yapmışlar:

“Arkadaşlar, insan evde. Panik yok. Planlandığı gibi devam ediyoruz.”

Bu arada arkadaşlarımızla konuşuyoruz, evet onlarda da var. Ama uçmayan karıncalar. Geçen sene kimse de yokmuş. Bu sene varlar.

Ben de doğal olarak internetten araştırıyorum.

” Meğer bunlar sıradan karınca değilmiş. Karınca dünyasının balayı ekibiymiş. Sıcak ve nemli havalarda topluca havalanıp yeni hayatlar kuruyorlarmış.”  Açık pencere/kapılardan veya ışıktan etkilenerek de içeri girerlermiş.”

Sonra anladık ki, bizdekiler, özellikle iki ayrı oda da, yer ile duvarın birleştiği yerden geliyorlar.

Biz uyurken gece uçuşları yapıyorlar, sabah kalkınca terminal tamamen dolmuş oluyor.

Bazen birden uyanıyoruz, çünkü yüzümüzde uçuşuyorlar!

Pekiii… Bizim ev neden pist olarak seçildi?

Google haritalarda mı işaretlendik?

Karınca dünyasının fuarında mı tavsiye edildik?

Sessiz, sakin, insanları zararsız diye puan mı aldık?

Bodrum’da onca boş arazi, dağ, ova varken neden bizim ev?

Çözümler var, biri de Karınca yemi , yiyecekler ve yok olacaklar.. bunu da istemiyoruz.

Annemle konuşuyoruz; “Acaba karınca yemi mi koysak”.

Annem; “Oldu, besleyelim de hiç gitmesinler” . “Yok anne öyle değil.. :-))”

Hadi bekleyelim biter nasılsa bu çiftleşme süreci dedik. Ama bitemedi 2 hafta oldu.

Sonunda anladım ki insan evinin sahibi olduğunu sanıyor.

Aslında doğa ara sıra hatırlatıyor:

“Merak etme, burası geçici olarak sana tahsis edildi.”

Ve artık baş edemez hale gelince, elinizde elektrik süpürgesiyle yere tavana bakarken, bir uçan karınca sessizce yanınızdan geçip şu mesajı veriyor:

” Rahat ol dostum… Bu evde sadece sen yaşamıyorsun.”