“Haydi Abbas, vakit tamam;
Akşam diyordun işte oldu akşam.
Kur bakalım çilingir soframızı;
Dinsin artık bu kalp ağrısı.”
— Cahit Sıtkı Tarancı
Hepimizin vardır bir mekânı, adresini aklından çok kalbinin bildiği…
Rezervasyona gerek yoktur. Bir şekilde sana yer bulunur. Şefini tanırsın, garson aileden gibidir. Menüye bakmana bile gerek yoktur; onlar bilir ne istediğini, neyi ötelediğini, en çok da taze sıkılmış limon suyunu sevdiğini… Sen de bilirsin çocuğunun sınavının nasıl geçtiğini, bu yıl kazandığı yarışı, eşinin hastalığını, annesinin geçmeyen diz ağrısını… Onlar da bilirler o akşam gelmeyip ekipte eksik olanı, gözlerin masada kimi aradığını… Yeri gelir kutlamaya gidersin, yeri gelir dertleşmeye. Doğum günü pastanı orada üflemişsindir, bir evlilik teklifine tanıklık etmişliğin bile vardır. Dostlar arasındaki bir kırgınlığı gidermek için aynı masanın etrafında buluşmuş, bazen geyiğin dibine vurmuş, kimi zaman memleketi kurtarmış, kimi zaman ani bir ölümün yasını tutmuşsundur. Kahkahaların da ağır bir hüznün de adresi aynı masadır.
Eğer bir mekânın müdavimiysen, mesele yediğin içtiğinden çok orayla kurduğun bağdır. Tanıdık yüzler, ezbere bilinen alışkanlıklar, daha oturmadan sana getirmek üzere ince belli bardakta hazırlanan çaylar ve o tanıdık, sıcacık selamlayan simalar…
Dün yine yüreğimizin götürdüğü yere; tanıdık lezzete, bildik sohbete yürüdük. Hep aynı masada koyulacakken muhabbete, bilinmedik yerden geldi gecenin matemi:
“Hocam, cumartesi kapatıyoruz artık…”
Durduk. Bir dakika! Ne oluyoruz?
Her yer kapanabilirdi. Her kapanan yeri şöyle bir yâd etmişliğimiz de vardı. Son zamanlarda açılanları, kapananları, el değiştirenleri takip edemez olmuştuk zaten. Ama yok, burası olamazdı. Hem caddenin eski mekânı, üstelik bizim gibi müdavimleri de vardı.
Oyun bahçesinden kovulmuş çocuklar gibi biraz mahzun, biraz kederli…
Boğazımız düğümlendi.
Dost kokusu uzaklaştı havadan… Birlikte tutturduğumuz şarkılar, yarım kalan sohbetler, kahkahalar geceye asılı kaldı. Masayı önce derin bir sessizlik aldı…
Artan maliyetler, kiralar, düşen alım gücü derken, bizim mekânımız ve anılarımız da mı ekonomiden nasibini aldı?
Birbirini tanıyan insanların selamı, esnafın hatırı, garsonun ezbere bildiği çayı, yıllardır aynı masada buluşan dostların hikâyesi anı sayfasında buruk bir veda ile yerini aldı.
Meğer ne çok şey sığdırmışız o masalara…
Şimdi o kapı kapandığında, yalnızca bir dükkânın ışıkları sönmeyecek. Bizim de çocuksu bir yanımız, bir sığınağımız, hayatımızdan bir parça eksilecek.
Kapılar kapanabilir, tabelalar değişebilir; ama aynı masada biriken dostluklar, paylaşılan acılar ve o samimi gülüşler hep bizimle kalacak.
Hoşça kal eski dost… Ve sizler de hoş ve mutlu kalın; yeni masalarda buluşma umuduna ve birbirimizin hayatında yer açmaya tutunarak.
