filiz fidan

Yine birbirinden ilginç ve önemli konularla dolu bir haftayı geride bıraktık. Birini konuşsak diğerinin boynu bükük kalıyor. Önümüzde sürekli ortaya karışık, alevli bir gündem. Kiminde elimiz, kiminde cebimiz, kimisinde yüreğimiz yanıyor. Artık bilgiyi sansürlemeye bile gerek kalmadı. Sansürün yerini bilgi bombardımanı aldı. Bir haber diğerini, bir gözaltı ötekini, bir skandal...

Çocukluğumun pazarlarını hatırlıyorum… Uzun soluklu kahvaltıların, kalabalık sofraların, mangalların, semaverlerin, hatta pikniklerin günüydü pazar. Gerçekten de mutlulukla bir ilişkisi vardı; tıpkı Cemal Süreya’nın dediği gibi… Bir neşe, bir keyif, bitmeyen sohbetlerin sesiydi pazar. Biz o neşeyi sanki saklambaç oynarken kaybettik. Sonra bir gün oyun bitti. Kahkahalar sustu, neşe çekip gitti....

Malum, güya tatil aylarındayız. Ama gündem o kadar çalışkan ki mola dahi vermiyor.Ringde nakavt olmak bilmeyen bir boksör gibiyiz. Sağ kroşe ekonomiden, sol kroşe adaletten, aparkat güvensizlikten… Öylesine çok şey yaşanıyor ki toplum olarak şaşırma eşiğimizi kaybettik.

Geçtiğimiz haftalarda Van Barosu’nun Rojin Kabaiş dosyasından çekilmesine ilişkin açıklaması hepimizi şaşırttı. Kamuoyunun yakından takip ettiği bu dosyada usulsüzlük ve güçlüyü koruma iddiaları konuşulurken, çekilme kararı daha da fazla soru işareti doğurdu. Neyse ki ardından ortak bir basın açıklaması geldi; ancak nabız düşmüş olsa da sorular hâlâ ortada. Dilerim dosyaya...

Karneler dağıtıldı. Bir eğitim-öğretim yılını daha geride bırakırken, bu kapanışı yalnızca akademik takvimin bir “sonu” olarak görmek mümkün değil artık. Çünkü bu yıl, eğitim alanında pedagojik tartışmaların çok ötesine geçen bir kriz birikimi yaşandı. Şiddetin sınıfın içine, güvensizliğin okulun kapı eşiğine, emek ihlalinin ise gündelik çalışma koşullarına yansıması… Bunlar sorunların...

“İtaat etseydi, yerlerde sürüklenerek ters kelepçe alınır mıydı?” Mesele itaat …. Hak ettiğini talep etmekle, “verdiğimizle yetin” dayatması arasındaki o ince, ama derin çizgi. Bu sefer meydanlarda mülakat mağduru atanamayan öğretmenlerle, insanca çalışma şartları ve taban maaş hakkı için direnen özel sektör öğretmenleri var. Talepleri çok basit, çok insani: Özel okullarda...

Aman Tanrım, neler yaşıyoruz? Hiç görmediğim, daha önce benzerine tanık olmadığım mezuniyet törenleri ve sınav süreçleri… Artık sünnet annesinin yanına “LGS annesi” de eklendi. Boyunlarına “maşallah”ı eksik, “LGS annesi” yazıları astıklarını gördükçe şaşkınlığım katlanıyor. ÖSYM annelerine ise henüz denk gelemedim; sanırım o yaşa gelince çocuklar bu çılgınlığın önüne kendileri geçiyor....

Mobbing, münferit birkaç olaymış gibi gösterilmeye çalışılsa da; eğitimden sağlığa, kamu kurumlarından özel sektöre kadar çalışma hayatının her alanında sistematik bir soruna dönüştüğünü artık kabul etme zamanı gelmedi mi? Bunun sonuçlarının ne kadar ağır olabileceğini Irmak öğretmenin yaşamına son vermesiyle hep birlikte gördük. Irmak bir ilk miydi? Elbette hayır. Psikolojik...

Gerçekle kurgunun, trajediyle mizahın iç içe geçtiği bir ülkedeyiz. Kırmızı Pazartesi’nin ardından şimdi de Kara Pazar’ı yaşadık. Uzun zamandır gökkuşağının renklerini, huzuru ve ortak bir nefes alabilme ihtimalini özlüyorduk. Yaklaşan bayramın sevincini bile tam yaşatmadılar. Bayramın çikolatasını erkenden yiyenler oldu. Geri kalanlara ise acı, kekremsi bir tat bıraktılar. Kuşak olarak...

“Büyük lokma ye, büyük konuşma” derdi büyüklerimiz. Türkiye’nin gündemi ise son zamanlarda bu atasözünü tersyüz ediyor: Büyük lokmalar yiyenler, bir de bir o kadar büyük konuşuyor. Sandığa gidiyorsunuz. Kendi siyasi görüşünüze göre oyunuzu veriyorsunuz. Sonra bir bakıyorsunuz; yine “sürpriz.” “Artık hiçbir şey beni şaşırtamaz” dediğimiz yerde bile yeniden şaşırıyoruz. Bizim...

Hayatınıza bir yerinden dokunmuş “çılgın” arkadaşlarınız oldu mu hiç ? Yaşamın en sert, en değiştirilemez yanına bile meydan okuyan insanlar. Renklerini yalnızca kıyafetlerine değil; dokundukları her şeye, her yüzeye, her ana bulaştıran arkadaşlar… Benim oldu. Sevim. Birlikte yıllarca çalıştığım öğretmen… Ama her şeyden önce bir anne, Anne Sevim. Biz onunla...

Bu ülkede “idam sehpası”, bir dönemin kırılma anlarını anlatan; dokunduğu her şeyi yerinden eden sert bir simgeye dönüştü. 12 Mart 1971 Muhtırası’ndan sonra görünmeyen bir duvar örüldü bu topraklarda. Devlet ile gençlik arasında… Söz ile korku arasında… Umut ile bastırılmış öfke arasında. Karşılıklı sesler yükseldi ama kimse birbirini duymadı. Uzlaşma...

Bu hafta iki haber ve görüntü düştü önümüze… Biri bir çocuğun bulunma anı, diğeri bir kentin şampiyonluk kutlaması. Batman’ın Gercüş ilçesine bağlı Bağlıca köyünde kaybolan 2,5 yaşındaki Melike Erkin’in 12 saat sonra bulunduğu anlar kameralara yansıdı. Nasıl da güzel Melike. Papatya gibi , yumuk yumuk elli Melike. Onu bulan asker...

N.Ç. davası ile sarsılan bir toplum, Gülistan Doku ile dengeyi bulmaya çalışıyor.

Nihayet. Dosya, tozlu raftan indirildi. 5 Ocak 2020. Tunceli’de, Munzur Üniversitesi’nde okuyan 21 yaşındaki Gülistan Doku, KYK yurdundan çıktıktan sonra bir daha kendisinden haber alınamadı. Cansız bedeni ise hâlâ bulunamadı. Gülistan Doku adeta buharlaştı. Altı yıl….Koskoca altı yıl boyunca bu dosya rafta tozlandı. Bir dosya bu kadar uzun süre “beklemez.” Ancak...

“Kök” denildiğinde çoğumuzun aklına soy, sop, memleket ya da soyadı gelir. Oysa ben yaşadıkça, kadın hikayelerine yaklaştıkça anlıyorum ki, bu tanım çok yüzeyde kalıyor. Kök; ne bir soyadıdır ne de doğduğun yer. Kök, bir kadının hayata nasıl tutunduğudur. Yürüdüğü yollarda bıraktığı izlerde, dokunduğu hayatlarda açtığı kapılarda, altını çizdiği cümlelerde, sevdiği...

Türkiye’de bazı meseleler ilk bakışta nasıl da masum görünür: Bir orman, birkaç ağaç, bir köy… Ama derinine indiğinizde insanın içini yakan o soru çıkar karşınıza: Bu ülkede kararı kim veriyor? Halk mı, yoksa sermaye mi? Akbelen Ormanı artık yalnızca bir orman değil.
Bir vicdan yangını.
Bir irade gaspı.
Anaların, ninelerin, kızların yüreğinden kopan...

Son günlerde Abdullah Çatlı üzerinden yürüyen tartışmalar, aslında bir filmden çok daha fazlasını konuştuğumuzu gösteriyor.Daha önce de değinmiştim aslında. Mesele bir biyografi değil; mesele, bu ülkenin karanlıkla kurduğu ilişki. Bir afiş… Bir bakış… Ve bilinçli bir estetik tercih: “kahramanlık.” Sorulması gereken soru hâlâ aynı: Çatlı kimdi? Oysa hafıza dediğimiz şey,...