Direnmenin Rengi: Sevim…

Hayatınıza bir yerinden dokunmuş “çılgın” arkadaşlarınız oldu mu hiç ? Yaşamın en sert, en değiştirilemez yanına bile meydan okuyan insanlar.

Renklerini yalnızca kıyafetlerine değil; dokundukları her şeye, her yüzeye, her ana bulaştıran arkadaşlar…

Benim oldu. Sevim.

Birlikte yıllarca çalıştığım öğretmen…

Ama her şeyden önce bir anne, Anne Sevim.

Biz onunla hiç uzun uzun oturup kahve içemedik mesela. Öyle keyifle çarşı pazar gezmelerimiz, akşam yemekleri, uzun eğlenceler, plansız buluşmalar da olmadı.

Hep bir nefeslik kaldı birlikte geçirilen zamanlarımız. Mesai aralarına, telaşların arasına sıkıştı dostluğumuz…

Ben kendi doğum tarihimi bile bazen unutabilirim. Ama Sevim unutmaz. Doğum günlerini, özel günleri, çocuklarımızın bile en küçük ayrıntısını hatırlar. Kutlamanın mutlaka bir yolunu bulup yapar. Bitmeyen bir enerjisi vardır onun. Tükenmez sanki.

Hiç asık suratlı hatırlamam mesela Sevim’i. Okula bakımsız geldiğini de…
Tüllü şapkalarını takıp törenlere gelir; şıklığından, zarafetinden asla vazgeçmez. Hepimizi biraz kıskandırır hatta…

Tek kişilik yemek nedir bilmez. Çantasından her an küçük bir mahalleyi doyuracak kadar bereket çıkar. Her molada sofraya dönüşür etrafı. Sanki içinde hiç eksilmeyen bir Halil İbrahim bereketi taşır.

Aheste yürümez o. Adımları hep acelecidir. Hep bir yere yetişiyormuş gibi…
Yemeğini hızlı yer, çayını hızlı içer, konuşurken bile hayatın gerisinde kalmamak ister gibi yaşar.

Oysa yükü ağırdır Sevim’in. Çok ağır…

Ama o yük, omuzlarını bizimki kadar kolay düşürmez. Bazen yanaklarından sessiz sessiz yaşlar dökülür. Sonra daha kurumadan yüzünde bir gülümseme açar.

Anne Sevim…

Ölümü evladından sonra isteyen Sevim. Evet, yanlış okumadınız. Engelli bir evladın annesi Sevim.

Her dönem sonunda okula gelemeyen oğluna karne hazırlayıp heyecanını bizimle yaşayan…

“Hiç olamayacak” denilen sünnetin, düğünün hazırlığını tatlı telaşlarla hep birlikte yaptığımız; mahallenin en yakışıklısı Değer’in annesi Sevim.

Evet…

Engelli anneleri biraz başka yaşlanır sanki… Uykuları hafiftir onların; gece hiç tam bitmez. Her kahkahanın arkasında küçük bir endişe, her planın içinde “Benden sonra ne olacak?” korkusu vardır.

Çocukları büyüse de içlerindeki annelik hiç dinlenmez. Çünkü bilirler; hayat onların evladına herkes kadar kolay davranmayacaktır. Bu yüzden yalnız çocuklarını değil, dünyanın sertliğini de sırtlanırlar yıllarca.

En çok da güçlü görünmeye alışırlar. Yorulsalar bile belli etmez, dağılsalar bile toparlar, düştükleri yerden yine çocuklarının elini tutarak kalkarlar.

Belki de bu yüzden engelli annelerinin gülüşü biraz özeldir…

İçinde hem yorgunluk, hem direnç, hem de tarifsiz bir sevgi taşır. Ve insan o gülüşe bakınca, hayatın bütün kırılmalarına rağmen hâlâ nasıl ayakta kalınabildiğini anlar.

Az uyur.

Az yer.

Çok koşturur.

Çok yorulur.

Ama bir kez olsun “yoruldum” dediğini duymazsınız. Belki de bu yüzden, eve sıkışmış hayatının bütün renklerini duvarlara, boyalara, tuvallere taşır Sevim. İçine sığmayan hayatı resmeder durur…

Bazı insanlar vardır; hayata tutunmayı öğretir insana. Sessizce, fark ettirmeden…

Sevim de öyle biri işte. Biraz telaş, biraz kahkaha, biraz boya lekesi, biraz gözyaşı…

Ama en çok da direnmenin rengi. İyi ki geçti hayatımızdan değil; iyi ki hâlâ içinde…

Sağlık ve mutlulukla kalın…