filiz fidan

Her yer kırmızı güller, kalpler, öpücük emojileri, minnoş minnoş ayıcıklar, pandalar,rengârenk çiçek, böcekle bezenmiş. Malum, Sevgililer Günü… Reklamlar, sosyal medya, uygulamalar.. Unutmaya fırsat vermeyen hatırlatma bombardımanı. Kimine göre kapitalizmin dayattığı sahte bir şenlik; tüketim rüzgârı… Kimine göre sevgiyi hatırlamak için düşmüş narin bir bahane. Ama asıl soru usulca sızıyor içime:...

Takvim ilerliyor ama zaman hâlâ bizler için 6 Şubat sabahında takılı kaldı. Üç yıl geçti ama havada hâlâ aynı soru asılı duruyor: “Sesimi duyan var mı?” Bu kez çığlıklar enkaz başında değil. Yaraları sarması beklenen kurum kapılarında. Okul koridorlarında. Çocukların gözlerinde, anaların yüreğinde… Depremin yasını bile tutamamışken, daha sessiz ama...

“Amerikan Rüyası”, 20. yüzyılın en güçlü mitlerinden biriydi: Çalışkanlığın, fırsat eşitliğinin ve herkesin yükselebileceği bir toplum vaadi. Ancak 2025-2026’ya geldiğimizde bu mit, çoğumuz için çoktan bir kabusa dönüştü. Jeffrey Epstein dosyası, küresel elitlerin çocuk istismarı, insan ticareti ve fuhuş ağları üzerinden gücü ve parayı nasıl yalnızca kendilerine tahsis ettiğini bütün...

Hafta sonu önümüze peş peşe düşen haberler yine umudumuzu, neşemizi çaldı. Söz konusu çocuk olunca acı yüreğimize farklı çörekleniyor. Milyonlarca sayfa belge, video, görüntü… ABD Adalet Bakanlığı’nın araladığı kapıdan sızan karanlık, yalnızca Amerika’yı değil, dünyanın her köşesini sardı. Epstein öldü, evet. Ama onu mümkün kılan düzen hâlâ nefes alıyor bence...

“Bedeni yüzüstü dere kenarında bulundu” cümlesini okuduğum an dizlerimin bağı çözüldü. 15 yaşındaki Tuba Dinç. Bir çocuk. Akşam evden çıktı ve bir daha dönemedi. Kütahya Gediz’de, dere kenarında yüzüstü bulundu. “Şüpheli ölüm” dediler. Bir cümleyle geçiştirdiler. O cümlenin içinde bir annenin hayatı paramparça oldu. Oysa “su hayattır” derdik. Şimdi su,...

Bazen bir şarkı, bir şiir, hatta yalnızca tek bir satır alır götürür insanı. Bir kubbe gibi üzerimize kapanır; başka bir zamana ,başka bir mekana, başka bir hâle taşır. Bunun mutlaka edebi bir metin olmasına da gerek yok. Kimi zaman insanların kurduğu cümlelerin arasına sıkışmış tek bir ifade, içimizde birçok kapıyı...

“Kelebeklerin bile çocuklardan daha uzun süre yaşadığı bir coğrafyada, size hangi şiiri yazayım.” Ahmed Arif’in bu dizeleriyle merhaba demek istedim bu hafta size. Her seferinde bu köşede sinemadan, şiirden, kitaptan; gündelik hayatın küçük ayrıntılarından, çiçekten böcekten söz etmeye niyetleniyorum. Biraz hafifleyelim, biraz nefes alalım, hep birlikte bir nebze olsun ferahlayalım...

Bu Ülke Anne Gözyaşlarıyla Sulanıyor Anneler Adalet Beklerken Yaşlanıyor Bugün güne ağlayan annelerle başladık. Bu ülkenin toprakları, her geçen gün biraz daha anne gözyaşlarıyla sulanıyor. Yeşim Akbaş dosyasının bugünkü duruşmasında, adliye çıkışında annenin feryatları benim yüreğimi dağladı. Adalet arayışı, bir annenin sesinde yankılandı; tıpkı Rojin Kabaiş’in babasının, Pınar Sevim’in ailesinin...

İran’da 28 Aralık’tan bu yana başlayıp ülke geneline yayılan protestolar, ekonomik krizle tetiklenerek kısa sürede rejim karşıtı bir harekete dönüştü. Bu sürecin siyasal ve ekonomik analizlerini, elbette bu alanın uzmanlarına bırakmak istiyorum. Ben başka bir yere takıldım. Algıda seçicilik belki de… Direnen kadınların fotoğraflarına. Mahsa Amini’yi hatırlıyorum yeniden. Yüreğime oturan...

Nihayet yurda dönüş… Buna sevinç demek zor. Çünkü sevinç insanın içinden sessizce yükselir; bende olan ise boğaza düğümlenen bir ses.

Yargıtay’ın onadığı karar yalnızca bir davayı değil, kız çocukları için verilen adalet mücadelesini de tescilledi. Ama vicdan, tek bir isimle sınırlı kalmamalı.

Bu satırları sizlere başka bir diyardan yazıyorum. Heybemde, paylaşmak üzere biriktirdiğim yol ve yolculuk hikâyeleri var. Yılın son günleri genelde hüzünle anılır. Tuhaf bir sessizlik taşır. Takvim incelir, kelimeler ağırlaşır. Oysa ben bu günleri, hayatta kalmış olmanın sessiz sevinciyle karşılamak istiyorum. Çünkü bunca olana rağmen hâlâ buradayız. Yazıyoruz, konuşuyoruz, hatırlıyoruz....

Doksanlı yılların başıydı. Henüz iki yıllık bir öğretmendim. Samsun’un Terme ilçesinde, Ünye sınırına yakın bir İmam Hatip Lisesi’ne tayinim çıkmıştı.

Bazı önemli günler artık yalnızca takvim yapraklarında duran bir işaretten ibaret. Anlamını yitirmiş, içi boşaltılmış, sosyal medyada paylaşılan birkaç süslü cümleyle geçiştirilen günler… Hatırlıyor gibi yapıyoruz ama gerçekten yüzleşmiyoruz. Şiddet, cinayet, gözaltılar, şafak operasyonları, kayıplar, depremler, ekonomik çöküş… Her biri bir diğerinin üzerine yığıldı. Sadece hayatlarımızı değil, duygularımızı da enkaz...

Merhaba sevgili okur… Kelimeler ile çıktığım bu yolculukta eşliğiniz için şimdiden teşekkürler. Sizlerle buluşmak sanki eski bir dostla kahve içmeye oturmak gibi… Hem tanıdık, hem de biraz heyecanlı… Bu köşede bundan böyle haftada bir, bazen iki kez, hayatın içinden, gündemin tam ortasından, kimi zaman da kenarından köşesinden sesleneceğim size… O...